Νίκη στον αγώνα του απεργού πείνας Δ.Κουφοντίνα

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΣ. ΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΑΔΙΝΕΣΑΙ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ…

Ο κοινωνικός αγωνιστής Δημήτρης Κουφοντίνας, όντας πολιτικός κρατούμενος σε μόνιμο καθεστώς εξαίρεσης από το 2002, όταν και εμφανίστηκε ενώπιον των αρχών για να αναλάβει την πολιτική ευθύνη και την υπεράσπιση της δράσης της Ε.Ο. 17Ν, βρίσκεται για άλλη μια φορά στο στόχαστρο της πολιτικής και δικαστικής εξουσίας. Μετά από μια σειρά (6) συνεχόμενων αδειών, που δεν του χαρίστηκαν αλλά κατακτήθηκαν μετά από σκληρή απεργία πείνας τον Μάϊο του 2018, ο εισαγγελέας Βόλου Κωνσταντίνου ασκεί για δεύτερη φορά βέτο για γελοίους και προσχηματικούς λόγους, στερώντας από τον αγωνιστή την άδεια που έτσι και αλλιώς δικαιούται από το 2010 βάσει και της δικής τους νομοθεσίας.Η κίνηση αυτη είναι αποτέλεσμα του κλίματος τρομοϋστερίας και πιέσεων που καλλιεργούσαν συστηματικά τα ΜΜΕ, το πολιτικό προσωπικό κάθε απόχρωσης, καθώς και πρεσβείες ξένων χωρών (ΗΠΑ, Μ.Βρετανία, Τουρκία) μετά από κάθε κερδισμένη άδεια. Η κυβερνώσα αριστερά είναι φυσικά συνένοχη, αφού το εισαγγελικό βέτο που υποτίθεται ότι θα καταργούσε βάσει των εξαγγελιών της το 2015 διατηρήθηκε ανέπαφο, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι το κράτος και η νομοθετική-δικαστική εξουσία έχουν συνέχεια. Ο στόχος όλων αυτών είναι ξεκάθαρος: να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα του Δημήτρη Κουφοντίνα, να τον τιμωρήσουν για την ανυποχώρητη, δίχως ίχνος μεταμέλειας, στάση του όλα αυτά τα χρόνια απέναντι στο καθεστώς. Θα το επιθυμούσανε πάρα πολύ να του αποσπάσουν, έστω και την ύστατη στιγμή, μια δήλωση μετάνοιας και αποκήρυξης των ιδεών του, των αξιών του αγώνα και της επαναστατικής βίας. Όμως υπολογίσανε στον λάθος άνθρωπο…

Ο Δ.Κουφοντίνας, απέναντι στους εκβιασμούς και την εκδικητική μανία της κρατικής εξουσίας, απαντάει με το ύστατο μέσο αγώνα που έχει ένας κρατούμενος και προχωράει σε απεργία πείνας από τις 2/5, δηλώνοντας ενώπιον των δικαστών: «με αντιμετωπίζετε ως πολιτικό αντίπαλο. Γι’αυτό και εγώ ξαναπιάνω το κόκκινο νήμα των αγώνων. Αρχίζω απεργία πείνας». Με την υγεία του ήδη βαρύτατα κλονισμένη από την περσινή απεργία, ο αγωνιστής θέτει ως ενέχυρο την ίδια του τη ζωή, διεκδικώντας για άλλη μια φορά το αυτονόητο δικαίωμά του σε μια ανάσα ελευθερίας. Σε αυτό τον αγώνα, οφείλουμε να σταθούμε πολύπλευρα και πολύμορφα αλληλέγγυοι, ασκώντας πίεση και παράγοντας άμεσα αποτελέσματα. Η αλληλεγγύη είναι μια αναλλοίωτη επαναστατική αξία και όχι μια ιδεολογική επιταγή που πρέπει να πληρωθεί. Να μην επιτρέψουμε στη Δημοκρατία να εξοντώσει τον Δ.Κουφοντίνα. Να μη μοιραστούμε μια κοινή ήττα, με ολέθριες συνέπειες για τον ίδιο. Να σπάσουμε το καθεστώς εξαίρεσης για τους πολιτικούς κρατούμενους. Να ορθώσουμε αναχώματα στην τρομοκρατία κράτους, αφεντικών και ΜΜΕ.

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΑΠΕΡΓΟΥ ΠΕΙΝΑΣ Δ.ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ

Ενημέρωση από την πορεία του Σαββάτου 20/4 ενάντια στον εθνικισμό, τον φασισμό, τον πόλεμο και την ειρήνη των κυρίαρχων

Περισσότεροι/ες από 500 διαδηλωτές/τριες πορευτήκαμε από κοινού το πρωί του Σαββάτου 20/4 στην Αθήνα ενάντια στον εθνικισμό, τον μιλιταρισμό, τον φασισμό, τον πόλεμο και την ειρήνη των κυρίαρχων. Η συγκέντρωση είχε καλεστεί στο Μοναστηράκι και διήρκησε μιάμιση ώρα με μικροφωνική, διάβασμα αποσπασμάτων από προκηρύξεις και μοίρασμα κειμένων ενώ η διαδήλωση κινήθηκε με παλμό, συνθήματα, τρικάκια και μοίρασμα κείμενων μέσω της οδού Αθηνάς στην Ομόνοια και μέσω της Γ’ Σεπτεμβρίου στην πλατεία Βικτωρίας, όπου και ολοκληρώθηκε.

Είχαν προηγηθεί αφισοκολλήσεις, μοιράσματα κείμενων και αναρτήσεις πανό σε πολλές περιοχές της Αθήνας και του Πειραιά και 2 προπαγανδιστικές μοτοπορείες, η μία σε γειτονιές του κέντρου της Αθήνας ( https://athens.indymedia.org/post/1597231/ ) και η δεύτερη σε συνοικίες της δυτικής Αθήνας και του Πειραιά ( https://athens.indymedia.org/post/1597284/ ).

Ενάντια στον εθνικισμό, τον μιλιταρισμό, τον φασισμό
Ενάντια στον πόλεμο και την ειρήνη των κυρίαρχων

Αναρχικές συλλογικότητες, στέκια, καταλήψεις, συντρόφισσες, σύντροφοι


Video της εκδήλωσης-ενημέρωσης για τις κινητοποιήσεις των κίτρινων γιλέκων

Προπαγανδιστικό video, το οποίο προβλήθηκε επίσης στην αρχή της εκδήλωσης-ενημέρωσης για τις πολύμηνες κινητοποιήσεις του κινήματος των κίτρινων γιλέκων στις γαλλικές πόλεις, που πραγματοποιήθηκε σε ένα γεμάτο αμφιθέατρο στην ΑΣΣΟΕ στις 18/04/2019 με τη συμμετοχή των συντρόφων της συλλογικότητας CLASSE από την Τουλούζη της Γαλλίας.

Σάββατο 20 Απριλίου, Μοναστηράκι: πορεία ενάντια στον εθνικισμό, τον μιλιταρισμό, τον φασισμό – τον πόλεμο και την ειρήνη των κυρίαρχων

Ενάντια στον εθνικισμό, τον μιλιταρισμό, τον φασισμόΕνάντια στον πόλεμο και την ειρήνη των κυρίαρχων

Λίγοι μήνες έχουν περάσει από τα θλιβερά γαλανόλευκα καρναβάλια για την «μακεδονία ξακουστή» και τον εθνικό παροξυσμό. Ένα συνονθύλευμα από δεξιούς, ψεκασμένους, ελληνόψυχους, παπαδαριό, ναζί, (παρα)στρατιωτικούς και αριστερούς πατριώτες, που έχυσαν τόνους εθνικιστικού-ρατσιστικού-σεξιστικού δηλητηρίου, προσπάθησε να σπείρει το σκοτάδι του «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» και έστρωσε τον δρόμο στις κάθε λογής φασιστικές και ναζιστικές γκρούπες να ξαναβγούν στον δημόσιο χώρο και με τις πλάτες των αστυνομικών δυνάμεων να επιτεθούν σε κατειλημμένους χώρους, σε μετανάστριες-ες και αγωνιστές-τριες. Οι «γραφικοί» μακεδονομάχοι «νταντεύτηκαν» από όλο το καθεστωτικό φάσμα (κόμματα, ΜΜΕ κτλ.). Τροφοδοτήθηκαν από τον διάχυτο δημόσιο λόγο εθνικισμού, ρατσισμού, μιλιταρισμού˙ από τις ιαχές για τις «μάχες των υδρογονανθράκων» στο Αιγαίο, από την πριμοδότηση του πατριωτισμού ως «υγιούς ιδεολογίας» από την κυβερνώσα αριστερά, από τη διαρκή ρητορεία για «εθνική ενότητα και ανάπτυξη», την Ελλάδα «ως ηγέτιδα δύναμη στα Βαλκάνια».

Σχετικά με τη  λεγόμενη «συμφωνία των Πρεσπών», αυτή αποτέλεσε στην πραγματικότητα (πέρα από τις κραυγές των προδομένων ελληνόψυχων) μια επιβεβαίωση της «νέας» εθνικής στρατηγικής για ισχυροποίηση της θέσης της Ελλάδας στο πλαίσιο κρατικών ανταγωνισμών και συγκέντρωσης κεφαλαίων στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων. Η υπερπαραγωγή πατριωτικών λόγων για  «εθνική ενότητα» και «εθνική ανάπτυξη» είναι η βάση μιας επιθετικής στρατηγικής που εδώ και χρόνια στήνεται με: περαιτέρω αύξηση του διαχρονικά διογκωμένου προϋπολογισμού των ενόπλων δυνάμεων (3,32 δισ. ευρώ για το 2019), ενίσχυση των περιφερειακών συμμαχιών και κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με τα στρατοκρατούμενα κράτη του Ισραήλ και της Αιγύπτου, δαπανηρές αναβαθμίσεις των F-16 και παραγγελίες νέων φρεγατών για το πολεμικό ναυτικό, εντατικότερη στρατιωτικοποίηση για τις ΑΟΖ σε Κύπρο και Αιγαίο, με διασφάλιση εμπορικών συμφωνιών με ενεργειακούς κολοσσούς (TOTAL, MOBILκτλ). Ταυτόχρονα, αναβαθμίζεται ο ρόλος του ελληνικού κράτους στον ΝΑΤΟϊκό μηχανισμό (ΝΑΤΟϊκά drones στη Λάρισα, εγκατάσταση πυρηνικών στον Άραξο, μαχητικά αεροσκάφη και πολεμικά ελικόπτερα στο Άκτιο και το Στεφανοβίκειο, εγκατάσταση της Frontex στο Τυμπάκι της Κρήτης, ΝΑΤΟϊκό λιμάνι στην Αλεξανδρούπολη, ενίσχυση της βάση της Σούδας κ.ά.)  Παράλληλα, το ελληνικό κράτος αποτελεί το προκεχωρημένο φυλάκιο της «Ευρώπης Φρούριο», διεξάγοντας έναν αιματηρό πόλεμο κατά των μεταναστριών/ων στα σύνορα του Έβρου και στο Αιγαίο, στα στρατόπεδα και τα κέντρα «φιλοξενίας», στα κρατητήρια αστυνομικών τμημάτων, στους δρόμους των πόλεων: είτε γιατί οι ζωές και οι τόποι τους λεηλατήθηκαν από τον πόλεμο είτε γιατί λεηλατήθηκαν από την ειρήνη του καπιταλιστικού κόσμου.

Το δίπολο περί «αγνού» πατριωτισμού και «ακραίου» εθνικισμού είναι ψευδεπίγραφο καθώς και τα δύο χρησιμοποιούνται από την κυρίαρχη αφήγηση για να ενισχυθεί η εθνική συνείδηση, προκειμένου να αποκρυφτούν οι ταξικοί, ρατσιστικοί και έμφυλοι διαχωρισμοί και ιεραρχήσεις. Από το σχολείο και την εκκλησία, μέχρι τα ΜΜΕ και τον στρατό, από τα πρώτα βήματά μας επιχειρούν να μας εμποτίσουν με το εθνικιστικό δηλητήριο. Κάθε κράτος  επιδιώκει να δημιουργήσει στο φαντασιακό των υπηκόων του μια «κοινών συμφερόντων εθνική κοινότητα» την οποία οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε. Γιατί είναι απαραίτητη ώστε να αποσιωπούνται οι μορφές καταπίεσης και εκμετάλλευσης και να αφομοιώνονται τα ριζοσπαστικά κινήματα. Και γιατί χωρίς μια  εθνική (και άρα διαταξική) συνείδηση δεν θα ήταν δυνατή η πολιτική συγκρότηση σε εθνικά κράτη, ούτε η νομιμοποίηση και εδραίωση των νέων ολοκληρωτισμών, μέσω της επέκτασης του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης και της στρατιωτικοποίησης των κοινωνιών, με τρόπο που να συμβαδίζει με τις ανάγκες του καπιταλισμού.

Η αριστερή διαχείριση ενισχύει την εθνική αφήγηση. Ήδη από το 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ προτάσσει την ταύτιση των εθνικών και ταξικών συμφερόντων με την εθνικιστική προμετωπίδα του «αριστερού πατριωτισμού». Οι περιβόητες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές και το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015 αποτέλεσαν βασικό μηχανισμό εθνικοποίησης συνειδήσεων, επιβεβαίωση της ανάθεσης στους κρατικούς διαχειριστές  και μετατροπής κινημάτων σε συνοδοιπόρους των κρατικών πολιτικών στο όνομα της «μάχης ενάντια στους ξένους δανειστές για τη διάσωση της εθνικής οικονομίας και την αποκατάσταση της εθνικής υπερηφάνειας και αξιοπρέπειας».

Ο «αριστερός πατριωτισμός» και ο «δεξιός εθνικισμός» είναι όψεις της κυρίαρχης αφήγησης που έχει επιβληθεί: του έθνους-κράτους ως μοναδικής δυνατότητας κοινωνικής συγκρότησης. Του έθνους-κράτους που στη μεγάλη του αγκαλιά θα χωρέσουν όλες εκείνες οι ανταγωνιστικές σχέσεις, οι συγκρούσεις ανάμεσα στους καταπιεστές και τους καταπιεζόμενους/ες, τους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους/ες, για να μπορεί διαρκώς  η «κανονικότητα» να θριαμβεύει.  Δολοφονίες στα σύνορα,  στρατόπεδα συγκέντρωσης, εντατικοποίηση της μισθωτής σκλαβιάς και της τρομοκρατίας της ανεργίας, αποκλεισμός/τιμωρία κάθε άλλης ταυτότητας που «ντροπιάζει» την αρρενωπότητα του έθνους, έλεγχος και καταστολή όλων αυτών που θα ονομαστούν περιττοί/ές (μετανάστες/τριες, τοξικοεξαρτημένοι/ες, άστεγοι/ες κτλ), καταστολή όλων αυτών που στέκονται απέναντι σε αυτήν την «κανονικότητα» της ταξικής και κοινωνικής ειρήνης, που δεν θα φάνε το κουτόχορτο των «κοινωνικών και εθνικών συμβολαίων». Είτε αριστερός είτε δεξιός, ο πατριωτισμός στρώνει το έδαφος και συμβάλλει στην προώθηση του κοινωνικού εκφασισμού και της αιματοβαμμένης εθνικής ενότητας. Τα παραδείγματα των σχολείων στα οποία πραγματοποιήθηκαν καταλήψεις με εθνικιστικό περιεχόμενο, των φασιστικών πογκρόμ στην Κόνιτσα και τα Βίλια, της άρνησης των γονιών να στείλουν τα παιδιά τους σε σχολείο της Σάμου, στο οποίο θα παρακολουθούσαν μαθήματα παιδιά μεταναστών είναι χαρακτηριστικά φαινόμενα της περιόδου.

Το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης και τα απολύτως υλικά αποτελέσματα που είχε για τις δυτικές κοινωνίες συνέβαλαν στη γιγάντωση του εθνικισμού, ο οποίος αποτελεί δοκιμασμένο εργαλείο διαχείρισης τέτοιων κρίσεων και ταυτόχρονα αντίβαρο σε μια πιθανή συνολική αμφισβήτηση του κρατικού-καπιταλιστικού οικοδομήματος. Αποτελεί βασικό κομμάτι του παγκόσμιου παζλ, το οποίο συνθέτουν στρατιωτικές επεμβάσεις, οικονομικές επενδύσεις, συμμαχίες και ανταγωνισμοί μεταξύ κρατών και μπλοκ εξουσίας. Η επανεμφάνιση του στρατού στις δυτικές μητροπόλεις και η στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας, ο  μιλιταρισμός ως κοινωνική μορφή οργάνωσης, οι χιλιάδες νεκροί, εκτοπισμένοι και έγκλειστοι μετανάστες και μετανάστριες μάς θυμίζουν ότι η «ειρήνη» των κυρίαρχων είναι η συνέχεια του πολέμου τους με άλλα μέσα. Η εμφάνιση «εξωτερικών εχθρών» και η απειλή ενός πολέμου, χρησιμοποιείται για την τρομοκράτηση της κοινωνίας και τη συσπείρωση και σύνταξή της γύρω από το κράτος. Αποτελεί μια τεχνική κοινωνικού ελέγχου, συνήθως όταν η εξυπηρέτηση των συμφερόντων των κυρίαρχων, πολιτικά και οικονομικά, προκαλεί ή πρόκειται να προκαλέσει έντονες αναταραχές στο εσωτερικό ενός κράτους.

Και, ναι μεν, ο «πόλεμος» διαφέρει ως προς την υλικότητα της στρατιωτικής σύγκρουσης και των θυμάτων από την «ειρήνη», αλλά είναι σε αυτήν την «ειρήνη» που βαθαίνουν και οξύνονται οι σχέσεις ιεραρχίας, πειθαρχίας, ανισότητας, εκμετάλλευσης, καταπίεσης και επιβολής διαχωρισμών. Οι σχέσεις, δηλαδή, που κάνουν δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ της «ειρήνης» και του «πολέμου» ώστε να συνεχίσουν να διαιωνίζονται απρόσκοπτα η ιεραρχία, η επιβολή, τα προνόμια και η αύξηση του πλούτου των κυρίαρχων και η διαρκής εξαθλίωση και υποτίμηση της ζωής των «από κάτω».

Για τους καταπιεσμένους/ες και τους εκμεταλλευόμενους/ες αυτού του κόσμου δεν αποτελεί λύση η εθνική συστράτευση, ούτε η επιλογή κάποιου επίδοξου «εθνοσωτήρα» δεξιού ή αριστερού. Δεν αποτελεί λύση η ανάθεση, η ψήφος και η συμμετοχή σε εκλογικές διαδικασίες και ψευτοδιλήμματα. Απέναντι στην εχθρότητα, την αλληλοεξόντωση, τον ανταγωνισμό μεταξύ των καταπιεσμένων, μοναδική διέξοδο αποτελεί ο αγώνας για την συνολική καταστροφή του κόσμου της εξουσίας, της εκμετάλλευσης και της υποταγής. Να σταθούμε ο ένας δίπλα στην άλλη, να οργανωθούμε μέσα από οριζόντιες, αντιιεραρχικές, αυτοοργανωμένες διαδικασίες και να παλέψουμε για την καταστροφή του κράτους, του καπιταλισμού, της πατριαρχίας.

Κανένα έθνος δεν μας ενώνει, κανένα όνομα δεν μας χωρίζειΣύγκρουση με κράτος, αφεντικά, φασίστεςΗ αλληλεγγύη είναι το όπλο μαςΑγώνας για την κοινωνική επανάσταση, την κοινωνική απελευθέρωσηΠορεία Σάββατο 20 Απριλίου, Μοναστηράκι, 12μμΑναρχικές συλλογικότητες, στέκια, καταλήψεις, συντρόφισσες, σύντροφοι

Παρέμβαση στην «Πανελλήνια Ομοσπονδία Ιδιοκτητών Ακινήτων» σε αλληλεγγύη στην κατάληψη Μπρούκλυν

Την Πέμπτη 7/3 πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με πανό, κείμενα και τρικάκια στην «Πανελλήνια Ομοσπονδία Ιδιοκτητών Ακινήτων», Αιόλου & Σοφοκλέους 15, την ώρα που πραγματοποιούσαν το «1ο ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΠΟΜΙΔΑ 2019» σε αλληλεγγύη στην κατάληψη Μπρούκλυν στα Γιάννινα, που απειλείται με εκκένωση. Αφού ολοκληρώσαμε την παρέμβαση, αποχωρήσαμε μοιράζοντας το υλικό μας, κινηθήκαμε μέσω της Αθηνάς, καταλήγοντας στην πλατεία Μοναστηρακίου. Ακολουθεί το κείμενο της παρέμβασης και φωτογραφικό υλικό:

Αλληλεγγύη στην κατάληψη Μπρούκλυν στα Γιάννενα

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ, ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΦΡΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥΣ

ΝΑ ΟΙΚΕΙΟΠΟΙΗΘΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ

Στις αρχές του 2019 οι κάτοικοι της στεγαστικής κατάληψης Μπρούκλυν στα Γιάννενα ενημερώνονται ότι το οίκημα έχει αγοραστεί, προκειμένου να φυτευτεί λίγο ακόμα φρέσκο τσιμέντο στην πόλη των Ιωαννίνων۰μια ακόμα πολυκατοικία, επένδυση χιλιάδων ευρώ για τον εργολάβο Παπαθανασίου.

Η επί δεκαετία εγκαταλειμμένη μονοκατοικία ζωντάνεψε το 2016, αποτέλεσμα της συλλογικής φροντίδας των ανθρώπων που την κατέλαβαν για να καλύψουν την ανάγκη τους για στέγαση και την πολιτική επιλογή της συλλογικής ζωής, έξω από τις λογικές της ιδιώτευσης, τις επιταγές του νόμου και τη λογική της μοιρολατρίας, που επιβάλλουν να δεχόμαστε αγόγγυστα την επιβίωση για ζωή.

Ψάχνοντας σπίτι ή το Δικαίωμα στον εκβιασμό!

Στα Γιάννενα, όπως και στα περισσότερες πόλεις, η συσσώρευση μεγάλου μέρους του πληθυσμού για λόγους εγγύτητας σε σχολές, χώρους εργασίας, καταστήματα διαμορφώνουν ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον που απαιτεί οικονομικά και κοινωνικά την ατομική προσαρμογή στα εκάστοτε τοπικά standards του real estate και της τοπικής αγοράς. Ενοίκια στα ύψη, σπίτια – χρέπια να νοικιάζονται ως ευκαιρίες, casting των ενοικιαστών βάση εθνικότητας, φύλου, ιδιότητας και οικονομικού status, αυξήσεις ενοικίων ή εξώσεις προκειμένου τα σπίτια να τύχουν ευνοϊκότερων όρων εμπορικής εκμετάλλευσής για τους ιδιοκτήτες τους. Κι ενώ ελληνικές και ξένες εταιρείες real estate, επενδυτές, funds, μεσαίοι και μικροί ιδιοκτήτες διαμερισμάτων κερδοφορούν, εκτοπίζονται κάτοικοι-ενοικιαστές από ολόκληρες γειτονιές και χιλιάδες άνθρωποι βιώνουν τον ψυχολογικό πόλεμο της εφ’ όρου ζωής αποπληρωμής στεγαστικών δανείων με τις τράπεζες να αναμένουν σαν αρπακτικά τις θεσμικές εξελίξεις, προκειμένου να αυξηθεί η εισπραξιμότητά τους και να ξεκαθαρίσει το τοπίο των κατασχέσεων.

Υποθήκη

Στα βαλτωμένα νερά της κοινωνικής νόρμας και της μικροαστικής ηθικής στα οποία λίγο ως πολύ βαφτιστήκαμε από παιδιά, οι ενήλικες «επιλογές», τα διλήμματα, οι εκβιασμοί δίνουν και παίρνουν: δεκάωρα δουλειάς για να συντηρήσεις σπίτι ή στους γονείς ώσπου να πάρεις «κανονικό μισθό»; στρατό ή μεταπτυχιακά; ελλάδα ή εξωτερικό; οικογένεια ή καριέρα; νοίκι ή στεγαστικό; Ζωές υποθηκευμένες με προδιαγεγραμμένη αρχή, μέση, τέλος. Επιλογές με ίδιο κι απαράλλαχτο προδιαγεγραμμένο σκοπό, ενταγμένες στην τροχιά της κοινωνικής αναπαραγωγής των σχέσεων εκμετάλλευσης και καταπίεσης, των κυρίαρχων αξιών της πατριαρχίας, του καπιταλισμού και του «δικαίου» όπως ορίζεται στις δημοκρατίες από τους νόμους του κράτους. Χώρος και χρόνος που μετριέται σε χρήμα με την ανθρώπινη δημιουργικότητα και ευφυΐα να γίνεται εμπόρευμα και εργαλείο ανατροφοδότησης του κοινωνικού εργοστασίου. Μέσα σε αυτή τη μέγγενη, οι βιοτικές και κοινωνικές ανάγκες, πραγματικές, κατασκευασμένες, ατομικές ή συλλογικές γίνονται πεδίο επένδυσης για την παραγωγή και πώληση τους ως εμπορευμάτων. H λεηλασία της φύσης, οι μπίζνες της δια βίου μάθησης και της βιομηχανίας πιστοποιητικών, η πρόσφατη αναδιάρθρωση στις αστικές συγκοινωνίες (ηλεκτρονικός έλεγχος και αποκλεισμοί), οι ιδιωτικοποιήσεις μέσω ΤΑΙΠΕΔ, η γιγάντωση του real estate και της τουριστικής ανάπτυξης και ο εκτοπισμός κατοίκων από ολόκληρες γειτονιές, προκειμένου τα σπίτια είτε να πουληθούν, είτε να «αξιοποιηθούν» μέσω AirBnB είναι μερικά μόνο παραδείγματα της επίθεσης που εξαπολύουν το κράτους και τα αφεντικά.

Μια παλιά ιστορία

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η επικείμενη έξωση των συντρόφων και των συντροφισσών από την κατάληψη Μπρούκλυν δεν μας ξαφνιάζει, μας εξοργίζει. Όταν το κράτος σταθερά εκκενώνει και γκρεμίζει καταλήψεις, κάνει πλάτες σε φασιστικές επιθέσεις και εξαπολύει ιδεολογική επίθεση μέσω των θεσμικών του προϊσταμένων, όταν τα τελευταία χρόνια έχουμε δει κατασταλτικές επεμβάσεις σε κατειλημμένους χώρους με «αριστερό» περιτύλιγμα κοινωνικής ανταπόδοσης και αξιοποίησης, η επένδυση ενός ακόμα εργολάβου στην αγορά ακινήτων στα Γιάννενα εν έτει 2019 (αυξανόμενη τουριστική κίνηση, σταθερή φοιτητική παρουσία) δεν είναι τίποτα παραπάνω από την αποτύπωση στην πράξη της ηθικής της ιδιοκτησίας.

Η ιδιοκτησία είναι το «ιερό» στο οποίο βασιλεύουν η ανισότητα, η εκμετάλλευση, ο ανταγωνισμός, οι ταξικοί και κοινωνικοί αποκλεισμοί. Στην ταξική κοινωνία που ζούμε, το δικαίωμα στην ιδιοκτησία προστατεύεται συνταγματικά και είναι αυτονόητο ότι το κράτος πάντα θα καταστέλλει τις καταλήψεις, εφόσον δεν μπορεί να τις αφομοιώσει. Την ίδια στιγμή που η κυβερνώσα αριστερά, προεκλογικά πλέον, ετοιμάζεται να «μοιράσει» προνοιακές πολιτικές, χιλιάδες άστεγοι, ντόπιοι και μετανάστες, ζουν στην εξαθλίωση.

Οι καταλήψεις είναι σπόροι της κοινωνίας που οραματιζόμαστε!

Οι καταλήψεις αποτελούν συνειδητή επιλογή άρνησης των κυρίαρχων προτύπων ζωής και αμφισβήτηση της αστικής νομιμότητας, της ίδιας της ιδιοκτησίας και των λογικών διατήρησης προνομίων έναντι άλλων και απομύζησης κέρδους που εκπορεύονται από αυτήν. Η κατάληψη ως στεγαστικό μάλιστα εγχείρημα ενέχει στην πράξη την λογική της συλλογικής χρήσης του ακινήτου και όχι της εκμετάλλευσης και αποτελεί τον τόπο που εδαφικοποιούνται σε επίπεδο καθημερινότητας τα προτάγματα της αυτοοργάνωσης, της αλληλοβοήθειας και της διαμόρφωσης κοινότητας. Αν και μεγάλο μέρος των στεγαστικών καταλήψεων είναι ιστορικά κομμάτι του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος, των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, αξίζει να επισημάνουμε κάτι ακόμα. Αν το προσωπικό είναι πολιτικό, τότε μέσα στις καταλήψεις δοκιμάζονται παράλληλα προσωπικές και πολιτικές σχέσεις, η εμπιστοσύνη, η αλληλεγγύη, η ισοτιμία, η συνευθύνη αυτόβουλων ανθρώπων αλλά και η αποδόμηση των κοινωνικών ταυτοτήτων και η προσπάθεια ξεριζώματος των έμφυλων καταπιέσεων.

H κατάληψη Μπρούκλυν…

…είναι μέρος των στεγαστικών καταλήψεων που έχουν γεννηθεί στην πόλη των Ιωαννίνων τα τελευταία χρόνια. Πέρα από την στεγαστική ανάγκη των ανθρώπων που κατοικούν εκεί, στα 2μιση χρόνια ζωής της αποτελεί ένα τόπο κοινωνικής συνεύρεσης, ένα τόπο που συναντιούνται οι επιθυμίες και οι αναζητήσεις εκείνων που αποστρέφονται την κουλτούρα της κατανάλωσης και του κυρίαρχου lifestyle και συγκροτούν τις δικές τους κοινότητες συλλογικής ζωής και διάχυσης του αναρχικού αντιεξουσιαστικού λόγου.

ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΣΤΑ ΑΔΕΙΑ ΣΠΙΤΙΑ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ, ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ, ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ – ΚΡΑΤΟΣ, ΜΠΑΤΣΟΙ, ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣΑυτοοργανωμένα στέκια και καταλήψεις, αναρχικές συνελεύσεις από Αθήνα και Πειραιά

Αλληλεγγύη στους εξεγερμένους των γαλλικών πόλεων

Την Τρίτη 26/2 σύντροφοι και συντρόφισσες παρεμβήκαμε στα κεντρικά γραφεία της ΑΧΑ, γαλλικής πολυεθνικής ασφαλιστικής και χρηματιστηριακής εταιρείας, στην οδό Μιχαλακοπούλου στην Αθήνα. Γράφτηκαν συνθήματα αλληλεγγύης, πετάχτηκαν τρικάκια και μοιράστηκαν κείμενα στο εσωτερικό του κτιρίου και στους περαστικούς.

Η παρέμβασή μας αποτελεί μια έμπρακτη απόκριση στο διεθνές κάλεσμα αλληλεγγύης των εξεγερμένων από διάφορες πόλεις της Γαλλίας όπως δημοσιεύτηκε στα μέσα Γενάρη.

Παρακάτω το κείμενο που μοιράστηκε, μεταφρασμένο και στα γαλλικά, καθώς και μερικές φωτογραφίες από την παρέμβαση.

https://athens.indymedia.org/post/1596017/

Από την Αθήνα μέχρι τη Γαλλία, οι εξεγέρσεις δεν έχουν σύνορα και πατρίδα! Πόλεμο σε κράτος και κεφάλαιο!

Τον Γενάρη του 2019 έπεσε στα χέρια μας το διεθνές κάλεσμα αλληλεγγύης από τους «Εξεγερμένους και εξεγερμένες από διάφορες πόλεις της Γαλλίας», που αποτελούν κομμάτι των αποκαλούμενων κίτρινων γιλέκων (www.athens.indymedia.org/post/1594617/). Είμαστε από αυτές που παρακολουθήσαμε στενά τις εξελίξεις και τις ταραχές που σημαδεύουν από τα τέλη του Νοέμβρη τη ζωή των γαλλικών πόλεων και (αυτο)προσδιορίζονται ως κίνημα των κίτρινων γιλέκων.

Αν και από απόσταση, όλο αυτό το διάστημα, πέρα από τους προβληματισμούς και την έμπνευση που μας γέννησαν οι εκεί κινητοποιήσεις, εντοπίσαμε στο εσωτερικό του κινήματος περιεχόμενα και πρακτικές που και εμείς εξασκούμε και υπερασπιζόμαστε στα πλαίσια κοινωνικών κινημάτων που έχουν κατά καιρούς αναδυθεί και στον ελλαδικό χώρο. Πρακτικές και προτάγματα που ριζοσπαστικοποιούν τον κοινωνικό ανταγωνισμό, διευρύνουν την κοινωνική του βάση και απελευθερώνουν τις δυνατότητές του: την μαζική οικειοποίηση των δρόμων και των δημόσιων χώρων ως σημεία συγκρότησης και πολύμορφης έκφρασης, το μπλοκάρισμα της κυκλοφορίας ανθρώπων κι εμπορευμάτων σε λεωφόρους, κόμβους και εμπορικά κέντρα, την διάχυση και τη νομιμοποίηση της κοινωνικής αντιβίας απέναντι στις δυνάμεις καταστολής, τις επιθέσεις σε τράπεζες και εταιρείες, τα επαναλαμβανόμενα πλιάτσικα σε πολυκαταστήματα, τους εμπρησμούς των διοδίων και των καμερών διαχείρισης της κυκλοφορίας, την υλική αντιπαράθεση και την πολιτική απομόνωση απέναντι στους φασίστες, τη διάχυτη και οριζόντια οργάνωση, την άρνηση αναγνώρισης και ανάθεσης του αγώνα σε αριστερούς-δεξιούς εκπροσώπους και διαμεσολαβητές. Σ’ αυτό, λοιπόν, το κάλεσμα αλληλεγγύης και σ’ αυτούς τους ανθρώπους που δρουν με αυτό τον τρόπο βρήκαμε τους εαυτούς μας και τους συμμάχους μας. Γιατί αναγνωρίζουμε στο κοινωνικό κίνημα που εξελίσσεται αυτή τη στιγμή στη Γαλλία το γεγονός ότι, όπως όλα τα κινήματα, ανταγωνίζεται ΚΑΙ στο εσωτερικό του αφού σ’ αυτό συναντιούνται διαφορετικές προθέσεις και κίνητρα, αποκλίνουσες χειρονομίες και επιλογές, ή ακόμα και αντικρουόμενα συμφέροντα. Έτσι, η αλληλεγγύη μας δεν μπορεί παρά να’ ναι συγκεκριμένη, ολόψυχη και μεροληπτική ταυτόχρονα προς εκείνες και εκείνους που μας ενώνουν κοινά εφαλτήρια και στοχεύσεις αγώνα ενάντια στην ασφυξία του κόσμου αυτού.

Μετά από 13 εβδομάδες κινητοποιήσεων και διάχυτων συγκρούσεων σε δεκάδες πόλεις, μετράμε,ως τις 9/1, «ήδη ένα άτομο δολοφονημένο από χτύπημα δακρυγόνου, πολλά άτομα σε κώμα από πλαστικές σφαίρες( flashball) στο κεφάλι, 4 άτομα που ακρωτηριάστηκαν στα χέρια (από χειροβομβίδες GLI F4 που περιέχουν TNT), 12 άτομα τραυματίστηκαν στα μάτια, από τα οποία 1 έχασε οριστικά και την ακοή του και περισσότερα από 100 άτομα έχουν τραυματιστεί βαριά ( κατάγματα, σπασμένα κεφάλια, σκισμένα μάγουλα κλπ)». Σ’ αυτά προστίθενται οι χιλιάδες συλλήψεων, προληπτικών προσαγωγών, δικαστικών ποινών και φυλακίσεων. Η πολεμική καταστολή του γαλλικού κράτους απέναντι στις ταραχές που ξέσπασαν μπορεί να αποκωδικοποιηθεί μόνο μέσα από το διαρκές καθεστώς έκτακτης ανάγκης που εφαρμόζεται εδώ και μια πενταετία στη Γαλλία στο όνομα της αντιτρομοκρατίας με τον εθνικό στρατό να βρίσκεται στους δρόμους των γαλλικών πόλεων ως ρυθμιστής της εθνικής ασφάλειας. Και δεν είναι τυχαίο ότι πέρα από την τυπική κήρυξη ή μη της «έκτακτης ανάγκης», το γαλλικό κράτος, όπως και πολλά άλλα ευρωπαϊκά κράτη, συνεχίζει (και θα συνεχίζει) να επεκτείνει και να αξιοποιεί το θεσμικό και νομοθετικό πλαίσιο του ειδικού καθεστώτος. Η στρατιωτικοποίηση της καθημερινότητας των δυτικών μητροπόλεων δεν είναι κάτι καινούργιο ούτε και πρωτότυπο παρά μια από θεμελιακές εκφάνσεις του κρατικού-καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού σε όλη την επικράτεια της «πολιτισμένης Δύσης»: από την στρατιωτική διαχείριση των περισσευούμενων πληθυσμών στα σύνορα, στα προάστια και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ως την αστυνομο-στρατιωτική καταστολή των κοινωνικών εντάσεων. Οι εχθροί του σύγχρονου ολοκληρωτισμού και των πολεμικών του μηχανών στριμώχνονται εντός των συνόρων, μέσα στο αστικό πεδίο, εντός των πολύπλοκων κοινωνικών σχέσεων και των απρόβλεπτων εντάσεών τους. Εκεί ακριβώς που σύσσωμα τα κοινοβουλευτικά/δημοκρατικά τόξα των ευρωπαϊκών κοινοβουλίων όσο και τα εθνικιστικά/ακροδεξιά ρεύματα επιθυμούν να βασιλεύσει ο φόβος, η φτωχοποίηση και η μισαλλοδοξία. Αυτό είναι το πολιτικό πρόγραμμα της εθνικής ενότητας που πρέπει να τσακίσουμε, αυτό είναι το βίαιο μονοπώλιο των κρατών που πρέπει να αμφισβητήσουμε έμπρακτα.

Κι όμως. Τα τελευταία χρόνια στη Γαλλία, υφαίνεται και ξεδιπλώνεται ένα νήμα ανυπακοής και ταραχών που επιχειρεί να γεννήσει από τα κάτω τη δική του «κατάσταση εξαίρεσης» απέναντι στις πολιτικές του γαλλικού κράτους. Η διαρκής ανυποταξία των μαθητών και των μαθητριών στα λύκεια της χώρας, οι κινητοποιήσεις ενάντια στην εργασιακή αναδιάρθρωση και η συνάντηση εργατών, νεολαίων και επισφαλών στους δρόμους, ο αυθορμητισμός και η ανατρεπτική διάθεση του κινήματος των «Όρθιων Νυχτών» (nuits debouts), η μαχητική αντίσταση ενάντια στα καταστροφικά mega projects όπως οι δεκάδες ZAD ανά την Γαλλία καθώς και η αντίσταση κατασκευή γραμμών υπερταχείας κυκλοφορίας στα ιταλο-γαλλικά σύνορα (TAV), είναι μερικά μόνο στιγμιότυπα όξυνσης των κοινωνικών αντιθέσεων που πυρπολούν την πολυπόθητη κοινωνική ειρήνη. Αντιθέσεις που πυροδοτούνται αφενός από την βιαιότητα της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης και την εντατικοποίηση που αυτή γεννά στις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων ΚΑΙ στη Γαλλία και αφετέρου από την ευρύτερη σκλήρυνση των όρων επιβίωσης μέσα στο ασφυκτικό πλαίσιο ειδικών νομοθεσιών, ειδικών μέτρων, ειδικών χειρισμών του γαλλικού κράτους απέναντι σε όσους περισσεύουν, αντιστέκονται και πρέπει να πειθαρχήσουν ή να εξοντωθούν. Όλες αυτές οι αντιστάσεις, οι πολύχρονοι αγώνες και τα πρόσκαιρα κινήματα αποτελούν τη ζωντανή έκφραση της άρνησης της κοινωνικής-ταξικής ειρήνης που με κάθε μέσο και κόστος επιχειρεί να διαφυλάξει το γαλλικό κράτος. Παράλληλα, στο εσωτερικό των κινημάτων αυτών αναπτύσσονται και οι δυναμικές αποκαθήλωσης και αντιπαράθεσης με τις δεξιές/εθνικιστικές και τις αριστερές/δημοκρατικές εναλλακτικές του γαλλικού κράτους δυσχεραίνοντας την προσπάθεια διαμελισμού και καναλιζαρίσματος των κοινωνικών αντιστάσεων. Η άρνηση των από κάτω να εκπροσωπηθούν και να συνδιαλλαγούν με τους όρους του παραδοσιακού συνδικαλισμού, η παραγωγή μιας νέας ενότητας στους δρόμους με την συμμετοχή των σπαστών και των «χωρίς χαρτιά» σε κάθε μαζική έκφραση των κινημάτων, η απόκρουση φασιστικών ομάδων κρούσης και η ακύρωση της δημόσιας έκφρασής της, ο παραγκωνισμός του «Εθνικού Μετώπου» της Λεπέν αλλά και του Αριστερού Κόμματος του Μελανσόν ως επίδοξων εκπροσώπων της αντικυβερνητικής δυσαρέσκειας αποτελούν κάποιες από τις δημιουργικές αρνήσεις που απελευθερώνουν τις δυνατότητες και τις προοπτικές της κοινωνικής ανυποταξίας. Γιατί από την πλευρά μας, συνεχίζουμε να βλέπουμε την ιστορία από την οπτική γωνία όσων περισσεύουν και αντιστέκονται, αυτών που ασφυκτιούν και οργίζονται, αυτών που επιθυμούν και θέλουν να ζήσουν. Και η έμπρακτη άρνηση του κόσμου αυτού, των εκπροσώπων και των μοντέλων ζωής και «αγώνα» που προσφέρουν, αποτελεί το πρώτο βήμα για την ολική χειραφέτηση μας.

Στην εποχή της αναβίωσης των κάθε λογής πατριωτισμών και εθνικισμών, συνεχίζουμε να προτάσσουμε την έμπρακτη αλληλεγγύη των αγωνιζόμενων ανθρώπων και κοινοτήτων πέρα από έθνη, κράτη και τα σύνορα που τα οριοθετούν και τα περιφρουρούν. Απέναντι στις σειρήνες των διακρατικών ανταγωνισμών και των πολέμων τους, αντιπαραθέτουμε την όξυνση του κοινωνικού-ταξικού πολέμου σε κάθε συντεταγμένη του πλανητικού χάρτη. Η δύναμη και η δυνατότητα της αλληλεγγύης, η ελεύθερη κυκλοφορία εμπειριών και αγώνων, η διαρκής συνέχεια των κοινών μας αγώνων, η εξύφανση ενός αέναου δικτύου ανταλλαγής και συνεννόησης των αρνήσεών μας μπορούν να εμπλουτίζουν την συλλογική μας ευφυΐα και δύναμη ώστε όλα πλέον να φαίνονται δυνατά. Για την κοινωνική επανάσταση και την απελευθέρωση όλων μας! Πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών, η αλληλεγγύη το όπλο των λαών!

Αναρχικές-Αναρχικοί

και στα γαλλικά

De Athènes jusqu’à la France,les révoltes n’ont ni frontières, ni patrie!

Guerre à l’État et au Capital!

En janviers 2019 on s’est aperçu_e d’un Appel à la solidarité internationale, venant de révolté_es de quelques villes en France, qui font parti des Gilets Jaunes. Nous faisons partie de ceux et celles qui suivent de près les éventements et les émeutes qui secouent la vie des villes française, et qui se (auto)définissent comme mouvement des gilets jaunes.

Malgré la distance, tout ce temps là, à part les questionnements et l’inspiration que les mobilisation en France nous ont suscité, nous avons relevé à l’intérieur du mouvement des contenus et des pratiques que nous défendons et utilisons dans le cadre des mouvements sociaux qui ont surgit en Grèce. Des pratiques et des contenus qui radicalisent l’antagonisme social, élargissent sa base sociale et libèrent ses potentiels. Parmi ces pratiques sont la récupération massive des rues et des espaces publiques qui les transforment en lieux de constitution et d’expressions multiples, le blocage de la circulation des humains et des marchandises dans les avenues, les ronds points et les centres commerciaux, la diffusion et la légitimisation de la contre-violence sociale contre les forces de l’ordre, les attaques contre des banques et des entreprises, les pillages des grands magasins, les incendies des péages et des moyens de contrôle de la circulation, la confrontation physique et l’isolement politique des fachaux, l’organisation horizontal et diffuse, la négation de la délégation de la lutte à des représentants et des intermédiaires, qu’ils soient de gauche ou de droite. A cet appel à solidarité, et à ces gens qui actent de tel manière, nous nous sommes reconnu_es, et nous avons reconnus des alliés. Parce que nous reconnaissons que dans le mouvement actuel en France, comme dans tous les mouvements, il y a également des antagonismes intérieurs, vue que dans ce mouvement se rencontre différents élans et motivations, des gestes et des choix divergeant, même des intérêts opposés. Ainsi, notre solidarité ne peut que être spécifique, de tout cœur et attachée à ceux et celles avec les quelles nous unissent des élans et des butes de lutte communs contre l’asphyxie que nous impose ce monde.

Après 13 semaines de mobilisations et d’affrontements dans de dizaines de villes, nous comptons,jusqu’au 9/1, «déjà une personne tuée percutée par une grenade lacrymogène, plusieurs personnes dans le coma suite à des tirs de flashball à la tête, 4 personnes qui ont eu la main arrachée (par des grenades GLI F4 contenant du TNT), 12 personnes éborgnées, dont une ayant perdu définitivement l’audition et plus d’une centaine de mutilés divers (fractures, visages en miettes, joues arrachées etc.)». Il faut rajouter en tout cela des milliers d’arrestations, des gardes à vue, des condamnations et emprisonnements. La répression militaire que l’État français a lancé contre les émeutes ne peut être analyser qu’à travers l’état d’urgence permanent qui est appliqué pendant 5 ans maintenant, au nom de l’anti-terrorisme, avec la présence de l’armée nationale dans les rues comme régulateur de la sécurité nationale. Et ce n’est pas un hasard si l’État français, comme pleins d’autres États européens, indépendamment de la déclaration «officielle» ou non de l’État d’urgence, continue (et continuera) d’utiliser et même de développer le cadre institutionnel et législatif de l’État d’urgence. Il n’y a rien de nouveau ni d’original dans la militarisation de la quotidienneté dans les villes occidentales. Il y a juste un des fondements du totalitarisme étatique-capitaliste qu’on retrouve dans tout «l’occident civilisé»: de la gestion militaire des populations en trop dans les frontières, les ban-lieux ou les C.R.A., jusqu’à la répression militaro-policière des tentions sociales. Les ennemies du totalitarisme contemporain et de ses machines de guerre sont entassés à l’intérieur des frontières, dans l’espace urbain, dans des relations sociales compliquées et leurs tensions imprévisibles. Exactement dans le même espace ou les parties progressistes/démocratiques, comme les parties nationalistes/d’extrême droite, veulent que règne la peur, la paupérisation et la xénophobie. C’est ça le programme politique de l’unité nationale qu’il faut qu’on écrase, c’est ça le monopole violent des États qu’il faut mettre en cause.

Les dernières années en France se tisse un fil de désobéissance et d’émeutes qui essaye de créer depuis la base sont propre «État d’exception» contre les politiques de l’État français. La désobéissance quasi permanente des lycéen_es, les mobilisations contre la restructuration néo-libérale du travail et la rencontre d’ouvriers, de jeunes et de précaires dans les rues, le spontanéisme et les intentions subversives du mouvement des «nuits debout», la résistance offensive contre les méga-projets dévastateurs, comme les dizaines de ZAD partout en France ou la résistance contre le TAV dans les frontières italo-françaises, ne sont que quelques instantanés de la montée des contradictions sociales qui mettent feux à la paix sociale, si chère pour les dominants. Des contradictions sociales qui sont les conséquences d’un coté de la violence de la restructuration capitaliste et l’intensification dans les vies de milliers de personnes, en France comme ailleurs… et de l’autre coté d’un durcissement généralisé de la simple survie dans un cadre étouffant de lois spéciales, de mesures spéciales, de traitement spéciales de l’État français contre ceux et celles qui sont de trop, qui résistent et doivent être discipliné_es ou exterminé_es. Toutes ces résistances, ces longues luttes ou ces mouvements spontanés constituent l’expression vivante de la négation de la paix sociale et de classe, que l’État français essaye à tout prix de préserver. En même temps, à l’intérieur de ces mouvements se développent les dynamiques de la destitution et de l’affrontement avec les alternatives «proposées» par l’État français, qu’elles soient de droite/nationalistes ou de gauche/démocrates, mettant ainsi à mal les efforts de morcellement et de canalisation des résistances sociales. Le fait que ceux et celles d’en bas nient de se faire représenter par et de dialoguer sous les termes du syndicalisme traditionnel, la présence d’une nouvelle forme d’unité dans la rue, avec la participation des «casseurs» et des sans-papiers dans tous les mouvements massifs, l’éloignement des groupes fachaux et l’anéantissent de leur présence publique, comme l’écartement du Front National et de France Insoumise qui voulaient devenir les représentants de la colère anti-gouvernementale, font partie des négations créatrices qui libèrent les possibilités et les perspectives d’une désobéissance civile. Parce que de notre coté, on continue de voir l’histoire du point de vue de ceux et celles qui sont de trop et qui résistent, qui s’étouffent et qui s’enragent, qui veulent vivre. Et la négation de ce monde, des représentants et des modèles de vie et de «lutte» qu’ils proposent, est le premier pas pour notre émancipation totale.

Dans l’époque ou resurgissent toute sorte de patriotismes et de nationalismes, nous continuons de mettre en avant la solidarité des personnes qui luttent et des communautés au-delà des nations, des États et des frontières qui les délimites. Contre les antagonismes inter-étatiques et leurs guerres, nous luttons pour l’approfondissement de la guerre sociale et de classe dans les quatre coins de la terre. La puissance et les possibilités de la solidarité, la libre circulation des expériences et des luttes, la continuité de nos luttes en commun, la création d’un réseau d’échange et de coordination de nos négations ont la force d’enrichir notre intellect et notre force collectifs, et de faire que tout paraisse possible.

Pour la révolution sociale et la libération de tous!

Guerre contre la guerre des patrons,la solidarité est l’arme des peuples

Des anarchistes